Pred čitaocem se nalazi tematski blok koji objedinjuje šest radova posvećenih jednoj od najdubljih i najsuptilnijih formi islamske duhovnosti – munadžatu, kao i širem kontekstu sufijske misli i književnog izraza. Ovaj izbor tekstova okuplja djela šejha Abdullaha Ensarija, jednog od najznačajnijih autoriteta ranog sufizma, te rad posvećen bošnjačkom pjesniku Ahmedu Gurbi-babi, čime se uspostavlja most između klasične perzijske duhovne tradicije i njene refleksije u našoj književnoj baštini.
U prvom dijelu čitalac se susreće s Ensarijevim djelima koja predstavljaju različite izraze istog duhovnog iskustva. Munadžat donosi intimni govor duše pred Bogom, oblikovan kao poetska proza u kojoj se razotkrivaju najdublja stanja duhovnog puta. Makalat nastavlja ovu liniju, ali se obraća čovjeku – nudeći savjete, pouke i sažete uvide u etiku i metafiziku sufijskog puta. Kalendernama dodatno produbljuje didaktičku dimenziju, naglašavajući važnost poniznosti i razliku između formalnog znanja i istinske spoznaje, dok Rubaije predstavljaju zgusnute duhovne iskaze u poetskom obliku koji omogućava da se složene ideje izraze kroz kratke, ali snažne slike i misli .
Ovaj Ensarijev korpus ne treba posmatrati kao skup odvojenih djela, već kao jedinstvenu duhovnu cjelinu u kojoj se različiti književni oblici, proza, poezija u prozi i stih, stapaju u jednu viziju čovjeka kao putnika (salika) na putu ka Bogu. U tom smislu, ovi tekstovi zajedno oblikuju jednu duhovnu pedagogiju: od obraćanja Bogu, preko savjeta čovjeku, do poetskih bljeskova spoznaje.
Drugi dio ovog tematskog okvira donosi rad posvećen Poslanica munadžata Ahmeda Gurbi-babe Novopazarca, čime se fokus prenosi na bošnjačku orijentalnu književnost. Ovdje se pokazuje kako se forma munadžata, razvijena u perzijskoj i osmanskoj tradiciji, ukorjenjuje i u našem kulturnom prostoru, poprimajući lokalni izraz, ali zadržavajući univerzalnu duhovnu intenciju – obraćanje Bogu kao put ka samospoznaji i približavanju Njegovoj blizini.
Zajedno uzeti, ovi radovi nude višeslojni uvid u fenomen munadžata: kao književnog oblika, kao duhovne prakse i kao izraza unutarnjeg života čovjeka. Oni istovremeno svjedoče o kontinuitetu jedne tradicije koja povezuje različite jezike, prostore i epohe, ali ostaje utemeljena u istoj temeljnoj težnji potrazi za Istinom i susretu s Božanskim.
Ovaj časopis već duži niz brojeva kontinuirano objavljuje priloge posvećene Mesneviji, jednom od temeljnih djela islamske duhovne književnosti. Taj kontinuitet ne predstavlja samo urednički izbor, već svjesno uspostavljanje duhovnog i hermeneutičkog okvira unutar kojeg se čitaju i razumijevaju i ovdje predstavljeni tekstovi. Kao što Mesnevija otvara slojeve značenja kroz priču, simbol i unutarnje iskustvo, tako i munadžati i drugi ovdje sabrani tekstovi nastavljaju isti tok – tok govora duše koja traži, prepoznaje i svjedoči. Na taj način, časopis se potvrđuje kao prostor živog susreta sa klasičnom duhovnom baštinom i njenim savremenim razumijevanjem. Tako ovaj broj Žive baštine zatvaramo prijevodom stihova 1100 do 1226 prvog sveska Mesnevije, iz pera Izet Zikjri Pajevića.